Belangrijkste conclusie is dat klassieke muziek in verschillende situaties verschillend verspreid is, en dat er dus niet één onderliggend globaliseringsproces is. Met name Japan is een heel interessant en apart geval. Hier was Westerse invloed tot ver in de 19e eeuw zeer beperkt, en vond er daarna in korte tijd een rigoureuze omslag plaats. Tegenwoordig is de moderne Japanse stadsmens in heel veel aspecten gelijk aan zijn Amerikaanse of Europese medewereldburger, en klassieke muziek ontbreekt daar niet in.

Latijns Amerika en Zuid-Afrika bieden twee tegengestelde visies op de rol van de identiteit van de kolonisator. Waar Spanje en Portugal een katholieke traditie opzetten, die behoefte had aan klassieke muziek, en daarna zelf verzwakten zodat de koloniën zelf een muziektraditie op moesten bouwen, hinderde de calvinistische kerk in Zuid-Afrika juist het gebruik van kerkelijke muziek en waren de contacten met Europa te intensief om een eigen muzikale infrastructuur op te hoeven zetten.